Eh, kad bi duga imala stepenice!
Pa na svaku boju da stane jedna rasa,
da na svaku nijansu stane jedan narod.
Na tom mostu između zemlje i Neba,
mogli bi, opet, svi biti jedno.
Te stepenice koje polako voze,
spojile bi svjetove
razdvojene ratom, glađu i bolestima,
i svim imenima raznim što stvaraju razlike,
kao da čovjek čovjeku nije brat.
Eh, kad bi ovaj svijet bio poput duge,
da jedni druge podižemo sve bliže prema Nebu,
i da svi zajedno, ujedinjeni, krenemo doma, k Ocu!